امیدوارم دلش شاد باشه

یک زمانی حدود چند سال پیش صمیمی ترین دوست داداشم منو از داداشم خواستگاری کرد ، داداشم گرفت اینقدر زدش و بیرونش کرد از دفتر (یعنی حرف نامربوط زده بود که داداشم عصبانی شده بود)، اونم رف شمارمو پیدا کرد و هر روز زنگ میزد راضیم کنه ،

اون موقع کاردانی بودم و ترم اولی و کلی ترسو ، از صداش میشناختمش اما خودشو معرفی نمیکرد منم میترسیدم که بهش بگم تو فلانی هستی ، یروز تهدیدش کردم که شمارشو میدم به داداشم و دیگه زنگ نزد

الان یهو اومد دید من کنار داداشمم بدون سلام از دفتر رفت بیرون ،یه حالی شد ، حالا هی از جلوی دفتر رد میشه شیشه رو نگاه میکنه ببینه رفتم یا نه ،

شنیدم که جعبه شیرینی خریده و اومده اشتی کردن بعد از اون ماجرا  ، اما از اون زمان به بعد رفته یه شهر دیگه کار میکنه و بعضی وقتا میاد اینجا توی تعطیلیا ،

راستش دلم واسش می سوزه .بعضی وقتا یادش میوفتم و بهش فکر میکنم که الان چیکار میکنه و چجوری زندگی میکنه . هیچ وقت هم دوست داشتنش رو متوجه نشدم ،اخه اون زمان من رو اتفاقی دیده بود با کسی و در جریان رابطم بود  ...بلافاصله بعد از اونروز که دید اومد جلو !

راستش دلم واسش میسوزه.

سارا خانم

نزدیکای ظهر امروز بود که مامان رسید ، دوتایی رفتیم توی اتاق من و منم کتری و قوری بردم توی اتاق گذاشتم روی بخاری و من هی چایی ریختم و با پشمک خوردیم و حرف زدیم ، که بعد دیدیم حدودا ساعت 5 بعداظهر و ما هنوز ناهار نخوردیم ، اینجوری وقتا ما اصطلاحی داریم که از سارا خانم توهمی دعوت میکنیم برای انجام یه سری کارها ، مثلا جمع کردن سفره ، دادن یه لیوان اب و در اصل کارهایی که خودمون حوصله انجامشون رو نداریم ،

امروز هم که ناهار نخورده بودیم مامان یهو خیلی جدی سارا خانم رو دعوا کرد که چرا ناهار رو نیاوردهده  و ما گشنمونه !

گوشی مامان رو زیر و رو میکردم ،خدا خیر بده مصبب این اختراعات رو ، ما از هیچ خبری عقب نمیمونیم ، مثلا خواهره رفته خونه جدیده عمه عکس گرفته و ام ام اس کرده واسه مامان ، یا اون یکی خواهره یه جا توی پختن غذا گیر کرده و عکس گرفته و ام ام اس کرده ، یا دخترعموهه تازه حامله شده، که و عکس سونوش رو فرستاده ،

بین عکس ها ، عکس خواهر زاده رو دیدم ،که دیدم خواهرش ارایشش کرده و عکسشو برای مامان فرستاده بود ، انصافا هم شقایش خوب دختری از پسرمون درست کرده بود ! لب ها قلوه ای ، چشم ها سیاه ، ابروها بالا ،

علی از بچگی از کارها و حرکات دخترونه به شدت بدش میومد مثلا اگه کار اشتباهی میکرد و و لوس میشد و ما بهش میگفتیم سارا خانم گریه نکن حسابی ناراحت میشد و دیگه اون کار رو انجام نمیداد و میگفت من مردم !

این عکس رو که دیدم بهش اسمس دادم چطوری سارا خانم(8 سالشه ، بعله بچه ها هم از تکنلوژی عقب نموندن )

دیدم با دیکته ضعیفش اسمس داده "اشقم من سارا خانم نیستم من خودمو اینجوروی کرده ام که بفهمید اگر دوختر بودم خوش گل میشدم "

حالا سارا خانم تعریف های زیادی توی خونه ما داره و  بنده خدا هر لحظه مشغول یه کاریه

سرنوشت چیز دیگری بود

میدانید ، من با استعداد بودم ، این را من نمیگویم ، تابلوهای روی دیوار این خانه میگویند ، یک زمانی فکر کردم که میتوانم نقاش بزرگی بشوم ، حتی ذوق و شوق من بسیار بود که وقتی بابرس در کانال 4 شروع میکرد  به نقاشی بساط من هم پهن بود و میگفتم که "حالا این دریاچه یه درخت میخواد که تنها نباشه " و به این سادگی برای دریاچه ام درخت میکشیدم ، اینقدر غرور نقاشی مرا گرفته بود که حدود 19 تابلوام را قاب گرفته ام ، همه شان هم به در و دیوار خانه نصب اند ،اما حالا خیلی ازشان بدم می آید و متنفرم ، یک روز به مامان گفتم که این تابلو ها را برای هدیه بدهد به این و آن اما عصبانی شد ، اصلا به منچه ندهد ،

بعدترش دیدم که نبابا من نقاش بشو نیستم ، بساط ابرنگ و ذغال و رننگ روغنم را جمع کردم و گذاشتم طبقه اخر کمد دیواری ، فکر کردم که شاید خطاط خوبی بشوم ، رفتم از این کلاس های خوشنویسی ثبت نام کردم ، یک عالمه هم قلم و دوات و دفتر های روغنی بزرگ خریدم و شروع کردم به نوشتن ، نوشتن خودم را، بیشتر ار قوانین استادم دوست داشتم ، او میگفت ب 5 نقطه نوشته میشود، اما من 3 نقطه ای مینوشتمش ،میگفت الف را اینقدر نکش، اما من به نظرم الف باید قدبلند و کشیده می بود ، با استادم سازم نشد ، ازموسسه امدم بیرون و دفترم را پرت کردم توی حیاط خانه ، باران امد و همش مچاله شد ، فهمیدم که اصلا به خوشنویسی علاقه ندارم ، تابستان بود ، هوا هم گرم ، یه خودم گفتم شاید شناگر خوبی بشوم ، همه هم تشویقم میکردند ، با خواهره رفتیم کلاس شنا ثبت نام کردیم ، اول که در عمق یک متری بودیم همه چی خوب بود ، یعنی همه چی تا وقتی که پایم به زمین میرسید خوب بود، جلسات اخر بود که مربی شنایمان مجبورمان کرد بپریم توی چهارمتری ، من میترسیدم ، خواهرم اول پرید و غورباقه امد اینور استخر ، تایم کلاس تمام شده بود، و همه بچه ها میخندید و معلم هم منتظر بود تا من بپرم تا ترسم بریزد ، من هم از اخم خواهر و قیافه ترسناک مربی شنا چشم هایم را بستم و پریدم توی آب، چیزی یادم نمی آید جز وقتی که مربی تیوپ را به سمت پرتاب کرد و مرا کشید به سمت خودش ، از فردای انروز دیگر هم شنا نرفتم ، مرا چه به اب و شنا شناگری؟!

نشستم با خودم خلوت کردم ، چندتا کتاب خواندم ، رفتم دو سه تا از کتابخانه شهر اسم نوشتم ، هروز میرفتم رمان میگرفتم یک روزه تمام میکردمش ، برای خودم یک دفتر ابی رنگ خریدم که رویش یک گلدان سبز و زرد رنگ بود ، دوستش داشتم ،هرشب موقع خواب چیزی درونش مینوشتم ، این خوی نویسندگی در من بیشتر عمر کرد ، چندتا داستان بچه گانه نوشتم و دل را به دریا زدم فرستادم چندتا از این مسابقه ها و برنده هم شدم ، دعوت شدم به کرمانشاه، با عرفان نظراهاری و محمد علی بهمنی اشنا شدم ، یعنی یک همایش بود ، فکر کنید تا کجا پیش رفتم که عرفان یکی از کتاب هایش را به من داد و صفحه اولش برایم نوشت برای ته تغاری عزیزم امیدوارم بیشتر و بیشتر ببینمت !

محمد علی بهمنی هم کتاب شعرش را هدیه داد و فقط صفحه اولش را امضا زد ، هوای نویسندگی بدجوری مرا گرفته بود ، سن زیادی نداشتم 15 16 سالم بود ،از کرمانشاه که برمیگشتم خودم را باد کرده بودم که دیگر راهم را پیدا کرده ام ، و هی کتاب نظراهاری را باز میکردم و صفحه اولش را میخواندم و محکم میبستمش ، اما خب خیلی این روحیه در من دوام نیاورد ، دیگر قصه های کودکانه ننوشتم ، فکر که دیگر باید نوشته هایم را تغیر دهم ، مثلا از همین چیزهایی که شما مینوسید و من بلد نیستم ، مثلا دلم میخواست که بنویسم ، "بی تو هم میشود زندگی کرد ،چای خورد ، قدم زد ، شاد بود ، کتاب خواند ، بی تو فقط نمی شود نفس کشید " ولی خب از این نوشته ها هم نتواستنم بنویسم ، خب هر کسی را بهر کاری ساختند ، من فقط زورش را میزدم ولی تهش هیچی نبود ، همین خاطرات روزانه ام را برایم کافیست ،

این را هم ول کردم ، گفتم شاید روحیه ام با سفالگری عجین شود ، رفتم نشستم پشت چرخ سفالگری ، اولش خوب بود ، برای خوذم قندان درست کرد کردم ، برای قلم موهام گلدان خودم قلک درست کردم ، همه چی خوب پیش میرفت قسمت خوبش بعد از خشک شدن سفال هایم بود و رنگ امیزشان ،اینقدر غرق کار بودک که نگران از بین رفتن پوست دست هایم نبودم ،همه چی از روزی شروع شد که نگار قلک مرا شکست ، از فردای انروز هم کلاس نرفتم ،

نمیدانم قرار بود و هست چه بشوم ،سر کلاس عکاسیم دیدم چقدر دوست دارم که چیلیک و چیلیک عکس بگیرم ، دوربینم را خریدم ،دیگر مثلا راهم شده بود که عکاس حرفه ای بشوم ، اما عکاس شدن هم نیازمند خیلی چیزها بود برای شروعش که فعلا از اختیارات من خارج بود ، حالا من هستم ، که گرافیم میخوانم ، با چاشنی عکاسی ، نقاشی ، نویسندگی ، خطاطی ،و گاهی هم خیال بافی که البته همه این سال ها قرار بوده که مثلا ، نقاش معروفی شوم ، خطاط بزرگی بشوم ، عکاس ماهری بشوم ، سفالگر حرفه ای بشوم ، نویسنده خوب که نه ، حداقل بتوانم برای دختر مو خرماییم نامه بنویسم ، برایش داستان تعریف کنم.......توی خیال خوذم قرار بوده ادم با استعدادی شوم....

تنها در خانه 4

مهمانی دیشب به خوبی و خوش تمام شد ، دارم به یه چیز های شگرف و جدید در درون خودم میرسم که خودم رو بیشتر به رخ  خودم میکشند،

برای دیشب لوبیا پلو با مرغ درست کردم ،غریبه نبودند داداش جان و خانمش با فندق بودند ، برای خالی نبودن عریضه برایشان سیب زمینی سرخ کرده با پنیر هم درست کردم ، در کنار دوغ و سالاد و ماست همیشگی ، حوصله سفره رنگارنگ و تز های جدید رو نداشتم ،

وقتی که امدند  سماور توی اشپرخانه ، قل قل میکرد ، برنج دم کشیده بود ، سبد میوه را چیده بودم ، بابا هنوز نیامده بود ، چایی ریختم ، کمی به هم حرف های خواهر شوهری و عروس پرتاب کردیم ، بعد که دید نبابا خبری نیست سر جایش نشست و من هم با ارامش کامل همراهیشان کردم ، دیگه خبری از استرس های همیشگی و جواب ندادن هایم نبود ، جوری رفتار میکردم که انگار جانشین اعظم مامان با اقتدار و محکم بر روی مبل نشسته و پای راستش را روی پای چپش انداخته ،

میز شام را دادم عروس خانواده بچیند  ، شام خوردیم ، سرم شام عروس خانواده که همچین تعریف هایی ازش بعید است ، رو به من گفت که دستپختت با مامان مو نمیزند و الحق که دختر همان مادر هنرمندی ، لبخندی زدم ، برای سری دوم چای اوردم ، و بعد از کمی گفتگو رفتند ، 

شب که در کنار بابا خوابیده بودم ، توی تاریکی اتاق ،  رو به من گفت که دختر عجب مهمانی بود خوب همه چی را بلد شدی ، خوب دوری از خانه تو رو ساخته ، پتو را کشیدم روی سرم و دلم میخواست بهش بگویم که عی بابا بیا ببین دخترت چه شده ، بیا و ببین روزگار و زندگی پر پیچ و تابش ازش چی ساخته ....منتظر بودم که جمله بعدی را بگوید تا حرف هایم را بریزم بیرون ...

تنها در خانه 3

گاهی ادم وقتی تنهاس ،مجبوره 45 دقیقه تمام به این ملخ خیره بشه و منتظر بشه که امداد ها و کمک های غیبی از راه  برسند و یکی  بیاد اینو بکشه  ، اما بعد که دید نه خبری نیست خودش  دست به کار بشه و زره فولادی به تن کنه و  با کمک جارو دستی و پیف پاف و جاروبرقی خلاصش کنه و به کاراش برسه چون شب مهمون داره !

مردی شدم واسه خودم